Botchong’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

Lumingon kang Muli….

           Napapagod ka na ba at bigla kang tumigil sa iyong tinatahak? . Basang basa na ng pawis ang iyong katawan sanhi marahil ng mahaba-habang paglalakbay.Natigilan ka. Naramdaman mo ang panginginig ng iyong kalamnan dulot ng takot, hinagpis at pag aalinlangan. Susuko ka na ba? kakayanin mo pa bang ipagpatuloy ang nasimulan mong pakikibaka.                    

                     Naramdaman mo ang takot. Gusto mong umiyak ngunit said na said na ang mga luha sa iyong mga mata.Pinipilit mong sumigaw at ibuhos ang lahat ng iyong mga hinanaing ngunit paos na ang tinig mo sa sanhi ng maraming tanong na hanggang ngayon ay hinahanapan ng kasagutan.Naguguluhan ka. Bigla kang napaupo sa isang tabi animo’y isang batang paslit na iniwan ng kanyang ina. Madilim ang paligid na nababalot ng katahimikan. Ngunit naririnig mo pa rin ang mga bulong na dumadagundong sa iyong pandinig. Nabibingi ka na. Gusto mo ng matigil ang walang katapusang awit ng pagdadalamhati.

                Sa dibdib nandoon ang kaba. Nanghihina ka na.  Nakatawag-pansin ang iyong mga paa na puno ng sugat dulot marahil ng mahabang paglalakbay. Naramdaman mo ang hapdi. Sa kabila nito’y pinilit mong tumayo.  Naisipan mong Lumingon sa di malamang kadahilanan. Malayo- layo na rin pala ang iyong  nalakbay.Bigla kang natigilan. Sa isang iglap na paglingon, bumalik sa iyong diwa ang nakaraan. Mga karanasan na naging bahagi ng iyong kahapon ngunit  nagsisilbing buhay sa iyong alaala.

                       Lumingon kang muli. Sa pagkakataong ito sumilay ang ngiti sa iyong labi. Naisip mo di ka pala nag iisa sa iyong paglalakbay.Ang mga karanasang dulot ng kahapon ang siya palang anino mo sa paglalakbay.Naging Kasama mo at nagsilbing gabay upang maipagpatuloy ang hamon ng buhay. Mga karanasang nagpatibay sa iyong pagkatao.Ang mga sugat sa iyong paa ay hindi pala dulot ng kahinaan. Ito pala ay simbolo ng katatagan sa pakikibaka. Sa isang sulyap na paglingon sa nakaraan, Iyon pala ang magiging lakas mo para magpatuloy pa sa iyong tinatahak. Unti unti kang humakbang  tanda ng panibagong simula ng pakikibaka. Maglalakbay kang muli hanggat hindi natatapos ang lahat. Sa bawat hakbang katumbas nito ay pag-asa. Sa sandaling nakaramdam ka muli ng pagod. Hihinto ka at LILINGON MULI….

Pebrero 11, 2008 - Posted by | Uncategorized

Walang puna.

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Palitan )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Palitan )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Palitan )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Palitan )

Connecting to %s

%d bloggers like this: